IMG-20191231-WA0018

عناب

سنجش
دسته: برچسب: ,

توضیحات محصول

عناب

به فارسی «عناب» و در کتب مختلف فارسی و طب سنتی با نامهای «عناب)، شیلانه»، «سیلانه» و «شیلانک» و در گیلان «اون ناف»، «سیب کوهی»، «سنجد کرکان»، «طبرخون»، «ارج» و «سنجد جيلان» شناخته می شود و میوه درختی است که اون ناف دار»، «عناب»، «درخت عناب»، «درخت شیلان»، «آلما آغاجی»، «درخت شیلانک» و «عناب آغاجی» گفته می شود. به فرانسوی میوه آن را Jujube و درخت آن را Jujubier و Chicourlier و Guindaulier و به انگلیسی Jujube tree و Chinese date گویند. گیاهی است از خانواده Rhamnaceae نام علمی آن .Zizyphus jujuba Mill و مترادف آن .Zizyphus vulgaris Lam و Rhamnus .Zizyphus L و .Zizyphus sativa Gaertn می باشد. گونه Z vulgaris دارای دو واریته است یکی Z . vulgaris Lam . var inermis Bgeو دیگری . Z. vulgaris lam.var spinosus Bge.

مشخصات

عناب درختی است کوتاه بلندی آن ۸-۶ متر و بسیار مقاوم به خشکی. واریتهای از آن تیغ دار است. و واریتهای بدون تیغ می باشد. برگهای آن کوچک، متناوب و دندانه دار است و گلهای آن کوچک به رنگ سبز روشن مایل به زرد و مجتمع در کنار برگها است. میوه درخت عناب که عناب است، به رنگ قرمز و تخم مرغی به ابعاد هسته مي

سریعتری نیز خواهد بنابر وی زیتون و طعم آن کمی شیرین و لعابی و دارای بوی ضعیفی است و داری یک می باشد. تکثیر درخت عناب از طریق کاشتن بذر و یا قلمه و یا پاجوش آن انجام بود و چون این درخت خیلی پاجوش می دهد، به طوری که همه ساله برای حفظ و گیاهی لازم می شود که پاجوش آن را قطع کرد و پای درخت را تمیز نمود، بن معمولترین و سریعترین راه تکثير آن استفاده از پاجوش است که رشد و نیز خواهد داشت. اگر به دلایل بررسی های ژنتیکی برای یافتن انواع جدید و صد تولید زراعی، نظر به کاشت هسته میوه آن باشد بهتر است قشر سخت جی هسته را به طوری که آسیبی به مغز آن نرسد شکسته و مغز آن را بکارند. معمولا تخم دو سال پس از کاشت جوانه می زند.

پاجوش را در اوایل یا در اواخر پاییز برحسب اقلیمهای مختلفه می توان کاشت. درخت عناب را ممکن است با فواصل ۶×۶ متر کاشت و چون رشد آن خیلی کند است در فواصل درختان عناب می توان درختان میوه سریع الرشد و با عمر کوتاه کاشت تا در چند سال اول که هنوز عناب به سن بهره برداری نرسیده از میوه های آن درختان استفاده نمود. بدیهی است در این قبیل موارد باید درختانی انتخاب نمود که از نظر مراقبتهای زراعی با عناب تعارض نداشته باشند و موجب اختلال در رشد و نمو عنابها نشوند. چون درخت عناب تقریبا از آخرین درختهایی است که شکوفه و برگ میکند (در خرداد و تیر) بنابراین در مناطق بری از خطر سرمازدگی مصون است. درخت عناب معمولا در سنین ۲۰ – ۱۵ سالگی به حداکثر باردهی می رسد. عناب را اگر بخواهند تازه مصرف نمایند باید به محض اینکه شروع به قرمز شدن نمود آن را چیده و مصرف نمود و در صورتی که خشک آن مورد نظر باشد باید صبر کنند تا میوه کاملا روی درخت برسد و پس از آن بچینند.

درخت عناب بومی مناطق گرمسیر است. در شمال آفریقا، جنوب اروپا، نواحی مدیترانه ای و مناطق معتدل آسیا می روید. در ایران در سواحل بحر خزر و دامنه نیل کوه در مینودشت، کوکلان گرگان، در کردستان و سردشت، در لرستان و بختیاری و در الموت و خراسان و بلوچستان و کرمان به طور خودرو می روید. در بندرعباس با  نام محلی گند» شناخته می شود.

ترکیبات شیمیایی

در هسته عناب آلكالوئید وجود ندارد. روغن آن دارای اولئیک اسید، لینولئیک اسید، پالمیتیک اسید و فیتوسترول است (تانگ & چائو)

در گزارش دیگری آمده است که عناب دارای مقدار زیادی ویتامین C است و در هر ۱۰۰ گرم قسمت قابل خوردن خام آن در حدود ۱۹ میلی گرم ویتامین C وجود ا دارد. بعلاوه دارای لعاب فراوان و در حدود ۱ / ۴- ۲ / ۷ درصد مواد قندی و پروتئین است. عصاره آبی چوب آن دارای یک ماده متبلور به نام زیزیفیک اسید و یک تانن به نام اسید زیزیفوتانیک است. این تانن در میوه عناب نیز مشخص شده

است.

خواص – کاربرد

در هند از میوه عناب به عنوان داروی لعابدار و نرم کننده سینه و بند آورنده خونریزی استفاده می شود و برای تصفیه خون و کمک به هاضمه تجویز می شود. برگهای آن به شکل مشمع در موارد قطره قطره ادرار کردن به کار می رود. جوشانده ریشه درخت عناب را برای کاهش تب به کار می برند و گرد ریشه خشک آن را روی زخمها و جراحتهای کهنه می ریزند، التیام بخش است. پوست درخت عناب دارویی برای قطع اسهال است. در برمه از میوه عناب به عنوان میوه سینه ای برای نرم کردن سینه مصرف می شود. از پوست درخت برای بند آوردن اسهال و از ریشه آن برای قطع تب استفاده می کنند و له شده برگهای آن را روی محل گزش عقرب می گذارند (راجر). در کره از هسته آن به عنوان خواب آور و مخدر استفاده می شود.

چونگ). در چین میوه عناب و مغز هسته آن احتمالا مهمترین قسمت دارویی گیاه است ولی با این حال از برگ، پوست، چوب و ریشه آن نیز در مواردی استفاده میشود (استوارت). میوه واريته وحشی و تیغ دار آن خیلی ترش و قابض است و میوه نوع بی تیغ اهلی آن کمی ترش و قابض است ولی از هر دو نوع در موارد مشابه دارویی استفاده می شود. در چین عناب به عنوان ضد سم در موارد مسمومیتهای حاصله در اثر آکونیت و ژانسیانا (هر دو از گیاهان خیلی سمی هستند) به کار می رود. عناب اثر و طعم داروهای محرک را کاهش می دهد (هار). با این توضیح هر وقت از نظر دارویی لازم باشد که از گیاه آکونیت و جنطيانا خورد بهتر است که توام با عناب خورده شود زیرا اتر سمی و تحریکی آنها را حتی در حد مجاز مقدار مصرف می کاهد و باعث می شود که آثار مفید دو داروی فوق بدون خطر در بدن منعکس شود. شرح دو گیاه فوق به تفصیل در سایر جلدهای این مجموعه آمده است.

عناب به عنوان داروی آرام کننده اعصاب الوئی)، مقوی عمومی اروا)، مقوی معده، آرام بخش، ملين [کاریونه و کیمورا). ضدسرفه و مدر به کار می رود (ایچی مورا و هاو . بی خوابی را از بین می برد و خواب آور است (چیو]. عرق شبانه را قطع می کند و برای ضعف عمومی و به طور کلی احساس خستگی و ضعف شدید به شکل نوراستنیا بسیار نافع است (کاریونه و کیمورا). از برگ، ریشه و پوست درخت عناب برای قطع بعضی از انواع تب، تسریع رشد موی سر و تهیه مایع شست و شوی چشم استفاده میشود (استوارت). از جوشانده قسمت چوبی ریشه برای رفع احساس سیری مفرط و کمک به هاضمه می خورند و اگر با گوشت بپزند و سوپ یا آش آن را بخورند برای افزایش شیر و قطع خروج اخلاط خونی توام با سرفه از ریه نافع است.

و اما عناب تازه از نظر طبیعت طبق رای حکمای طب سنتی معتدل در حرارت و برودت و مایل به رطوبت و طبق نظر شیخ الرئیس ابوعلی سینا کمی سرد است و از نظر خشکی و رطوبت معتدل است. در مورد خواص آن معتقدند که عناب از عوامل ملین و نرم کننده سینه است و یکی از ۴ میوه سینه ای است (عناب، انجیر، مویز، خرما).

جوشانده ۵۰ گرم آن در ۱۰۰۰ گرم آب شربت سینهای خوبی می دهد. عناب منضج و اعتدال دهنده اخلاط غلیظ است و مسهل اخلاط رقيق. خشونت سینه، گرفتگی صدا و خشونت حلق که از حرارت عارض شده باشد را رفع می کند و سرفه و تنگی نفس و درد سینه را تسکین می دهد. خون را تصفیه می کند و مولد خون صالح است یعنی از داروهای خون ساز است. التهاب، تشنگی، حدت خون، درد کبد، کلیه و مثانه را تسکین می دهد. مالیدن آن به تنهایی و یا با هسته آن التهاب و ورم گرم چشم را تسکین می دهد. آشامیدن آب خیس کرده آن یا دم کرده آن مخلوط با عرق کاسنی یا سکنجبین برای تسکین حدت صفرا و خون مفید است. مقدار خوراک میوه عناب بر :۵ عدد است.

مضار عناب این است که در معده های سرد ایجاد نفخ می کند و برای اصلا باید شکر و مویز خورد. بعلاوه ترشح اسپرم را کاهش می دهد و نیروی جنسی را می کند. برای پرهیز از این عوارض باید عناب را مخلوط با داروهای محرک | عسل خورد. پاشیدن گرد ساییده برگهای خشک آن برای تاولهای بد که در دهان ما در محل دیگری از بدن ظاهر شود مفید است. اگر روزانه در حدود ۲۰۰ گرمان دم کرده برگ آن را با شکر تا پنج روز بخورند برای رفع خارش بدن مجرب است. اگر برگ عناب در دهان جویده شود تا چند دقیقه موجب بی حسی ذائقه می شود و طعم درک نمی شود. ضماد برگ آن برای ترمیم و تسریع در ترمیم استخوان شکسته نافع است.

جوشانده عناب: عناب ۱۴ دانه، جو پوست گرفته ۲۵ گرم، آب مقدار کافی عناب را خرد کرده و با جو مخلوط نمایند و بجوشانند تا شکفته شود. مقدار آب باید آنقدر باشد که پس از جوشیدن ۱۵۰۰ گرم جوشانده به دست آید و می گذارند ته نشین شود و صاف روی آن را با انحراف ظرف بردارند و در تبهای شدید فنجان فنجان بنوشند.

جوشانده نوعی دیگر از عناب: عناب ۱۵ دانه، سپستان ۱۵ دانه، تخم خطمی ۴ گرم، گل بنفشه ۷ گرم، گل نیلوفر ۵-۳ عدد، پرسیاوشان ۵ گرم، رازیانه نیم کوفته ۳ گرم و بهدانه ۲ / ۵ گرم. این داروها را شب در آب خیسانده و صبح جوشانیده بگذارند تا خنک شود و پس از صاف کردن نیم گرم با اضافه کردن قدری شکر سرخ به تدریج بنوشند. برای تسکین سرفه و نرم کردن سینه و اخلاط خیلی نافع است.

خیس کرده عناب: عناب ۲۰ دانه، مویز دانه گرفته ۳۰ دانه، سپستان ۳۰ دانه و سرشاخه گلدار بنفشه ۱۷ گرم. اجزای فوق را شب در نیم لیتر آب خیسانده و صبح پس از صاف کردن ۵۰ گرم شیر خشت و ۵۰ گرم ترنجبین به آن اضافه کرد. خوب حل کنند و پس از صاف کردن با قدری گلاب و عرق بیدمشک مخلوط کرده میل کنند.

نقد و بررسی ها

هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.

اولین کسی باشید که دیدگاهی می نویسد “عناب”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *